drie keer is scheepsrecht

Oktober was de maand waarin familie en vrienden ons bezochten. De een ging de ander kwam (vandaar weinig blogtijd).Zo ook mijn vriendinnen met baby. Het was wat verwarrend op welk vliegveld ze zouden landen en hoe laat. Boedapest heeft nl twee vliegvelden die 5 km uit elkaar liggen. Maar na enige tijd bellen en heen en weer rijden had ik ze uiteindelijk gevonden.
De auto werd tot de nok toe volgeladen en kon de autorit naar Porva beginnen.Gezellig kwebbelend reden we over de buitenwegen door het mooie heuvelachtig Hongarije. Toen ineens..... een felle ruk aan het stuur!...Gevolgd door een vreemd hobbelhobbel geluid.Ineens was de auto moeilijk bestuurbaar. Met aangepaste snelheid de berm opgezocht en de auto op een zijpad neergezet.
Geschrokken zijn we uitgestapt. Foei..klapband!!!   
Daar stonden we, drie vrouwen en een baby.Halfweg Boedapest-Porva in het donker.Nadat we alles op een veilig plekje van de weg hadden gezet heb ik telefonisch mijn netwerk om hulp gevraagd. Geschrokken door iedereen werd er druk over en weer gebeld. Er werd hard achter de schermen gewerkt om ons veilig thuis te krijgen. Gelukkig was Jacco op dit moment in Hongarije (dit is niet een vanzelfsprekendheid)en kwam met een kennis Tony uit het dorp ons tegemoet.

Vanuit het donker naderde ons ineens twee koplampen.Een Onbekend voertuig stopte en een onbekende man stapte uit.Die eveneens iets onbekends tegen ons zei. Licht aangeschoten,(dit is in Hongarije op dit uur niet iets ongewoons) wachelde hij bewapend met een krik naar mijn auto.Ergens in dit gebeuren hoorde ik iets wat ik verstond. Dit was de gummiservice die onze band kwam repareren.Mijn vriendin die inmiddels achter mij bijna over de grond lag te rollen van het lachen riep zo iets van.. doe iets in het Hongaars. Nu is dit vrij moeilijk maar het lukte mij de man,die door de kou inmiddels nuchter was geworden, te bewegen ons naar een dichtsbijzijnde csarda= klein restaurant te brengen,terwijl hij onze band repareerde. 



Blij en veilig aangekomen bij de csarda volgde alles als vanzelf.Ruime tijd later zaten we eindelijk veilig in Porva.

Nu denk je dat het daarmee over was .Maar bij mij gaat alles altijd anders. Nadat ik mijn vriendinnen voor de terugreis naar Nederland in Boedapest had afgezet, reed ik terug, via de ring van Boedapest.
Plotseling was er een enorme knal..... mijn auto was met een gang van 110 km totaal onbestuurbaar. Met heel veel moeite kon ik voorkomen dat ik volop de vangrail inreed. Ik had geluk dat er binnen 100 meter een afslag volgde. Met aanzienlijk verminderde snelheid reed ik de snelweg af het donker in. Het duurde enige tijd voordat er een plek kwam waar ik kon stoppen om de schade te bekijken.Weer...... een klapband!!!! Nu een voorwiel.Maar nu was ik alleen.

Jacco was in Nederland en mijn telefoon had geen bereik. .......even denken
hier blijven staan was geen optie.Dan maar heel zachtjes doorrijden.
Het hart zat me hoog in de keel en de stress hormonen jaagden door mijn lijf.Dit is geen leuk herrinneringsmomentje dacht ik nog.Niet aan denken maar doorgaan hield ik me zelf voor.Ik passeerde een bewakingsdienst op een afgelegen parkeer terein. Uitstappen en in mijn beste Hongaars (dat minimaal is)om hulp vragen. Ik heb immers niets te verliezen. De twee mannen kwamen even een kijkje nemen naar mijn band. Wacht even zeiden ze.Een kort moment later kwamen ze met een derde collega,die goed engels sprak. Eerst maar een kop koffie stelde deze voor.Ik kreeg een officiele visiterscard en werd binnen gelaten.In een mooi verzorgde kantine kreeg ik een capacino aangeboden. Het werd me duidelijk dat ik op het hoofskantoor van Mc Donalds-Hongarije was beland. De cricismanager in dienst was voor mij, op een hongaarse feestdag ,Allerheiligen ,een bijna onmogelijke taak aan het verichten n.l. om mij te helpen aan een nieuwe band.
Met een enorme inzet en vriendelijkheid van vier welwillende collega,s van dit kantoor,is het hun gelukt om mij uit deze precaire situatie te helpen .

Peter Steiner en de andere collega's van McDonalds bedankt.

In drie weken tijd, drie lekke banden, ik hoop het nu even te hebben gehad.

oh... die mooie gang

Een van onze kamers wordt uitgebreid met een badkamer en toilet.
We hebben er lang en breed over nagedacht hoe dit moest.Het kwam in de praktijk op neer dat we de mooie antieke plavuizen vloer in de gang moesten open maken.Met enige stress en de nodige voorzichtigheid hebben we de vloer opengelegd.
De ondervloer bestaat hier uit leem.Direkt hierop zijn de antiek handgebakken tegels gelegd.We hebben hierin een geul gegraven om de afvoer en aanvoer van water te realiseren.Het lijkt alsof er een bom is ontploft.
 


Drie van deze zonnetjes hangen in de gang aan de muur.Als we zo bezig zijn lijkt het soms net dat die lachende gezichtjes ons toelachen.Af en toe denk ik stiekem dat ze ons uitlachen met al dat drukke gedoe.

soms heb je van die momenten...

je herkend het waarschijnlijk wel, je hebt van die momenten dat alles misgaat.
Het begon bij mij met het opkomen van de wind.
Gedurende de nacht veranderde deze in een vrij heftige storm.Je hoort in ons huis dan dat typerend gierend geluid door onze hoge schoorstenen.
s,Morgens was de veranda veranderd in een ravage. De buitenkast waarin we de kussens opbergen was omgevallen op de terras,met veel schade. Het vogelhuisje was compleet aan baggels, Planken waren door de tuin gewaaid kortom een gezicht waar je niet vrolijk van werd.
Niet alleen mijn temperatuur, maar ook de buiten temperatuur was behoorlijk gedaald van 25 graden naar 5 graden.

Toen ik van de ravage een foto wilde maken gaf de camera tot mijn ergenis een error aan.Ik heb de batterij aan de lader gezet in de hoop dat het probleem daarmee zou oplossen.
Terwijl ik daar mee bezig was,je gelooft het haast niet, was het gaan sneeuwen en ik bedoel.. echt gaan sneeuwen, van die dikke dwarrelende vlokken.
Vol ongeduld om dit alles vast te leggen, wachte ik op het opladen van mijn camera terwijl langzaam de daken wit werden.
Maar toen ik de opgeladen batterij in mijn camera deed gaf hij tot mijn pech wederom error aan.
Dan maar naar de fotograaf dacht ik.
Ik moet daarvoor met de auto naar een grotere plaats in de omgeving.Dus autosleutels gepakt en pech komt nooit alleen, was mijn voorband lek.......!
Toen ik pas in Hongarije was, heb ik voor mijzelf een bord in de tuin gemaakt met de volgende inspirende tekst erop.

 

Als reaktie op al deze tegenslag heb ik toen als troost het bord in de keuken opgehangen om moed uit te putten.